Świątynia w Tatrach Zachodnich

Gdy mieszkałem kilkanaście miesięcy w Zakopanem, nauczyłem się kilku rzeczy. Lekcja numer jeden: zawsze zabieraj ze sobą puchową kurtkę i czołówkę. Lekcja druga: sprawdź prognozę pogody, a potem wyjrzyj za okno i zobacz, czy jedno z drugim chociaż z grubsza się zgadza.

Tekst i zdjęcia Bartek Muracki

Wyglądam zatem. Chociaż miał padać śnieg, to nad Giewontem i Kasprowym Wierchem widać bezchmurne, błękitne niebo. Zapowiada się słoneczny weekend, a to oznacza tłok i gwar na szlakach. Nic dziwnego, bo turystyka górska od kilkunastu lat bije rekordy popularności. Tylko sam Tatrzański Park Narodowy odwiedziło w ubiegłym roku ponad 4,5 miliona osób. Nie sprawdziły się zatem słowa Mariusza Zaruskiego, który wędrując sto lat temu po zimowych Tatrach, przewidywał że „pozostaną one, osłonięte lodową i śnieżną zbroją, niedostępne dla najszerszych mas (..). Tatry pustynne, świątynia ciszy (..)”.

Tatry Zachodnie. Zdjęcie Bartek Muracki

Ale i dziś — przy odrobinie chęci — wciąż można zaplanować wycieczkę, która pozwoli nam ominąć tłumy i pobyć z górami sam na sam. Moje ulubione trasy to długie, ale satysfakcjonujące widokowo szlaki w Tatrach Zachodnich.

Aby zdobyć Ciemniak, trzeba pokonać ponad 6 km i niebagatelną sumę przewyższeń przekraczającą 1200 metrów. Może dlatego wiosną na szlaku spotykam jedynie kilku skiturowców, stado ciekawskich kozic, a na samym szczycie lisa, z którym wymieniamy uważne spojrzenia. Po chwili rusza on w dalszą drogę zaśnieżoną granią, a ja pakuję sprzęt fotograficzny i zaczynam schodzić.

Tatry Zachodnie. Zdjęcie Bartek Muracki

Kiedy zapada zmrok, zostaję w ciemności tylko ze światłem czołówki i własnymi myślami. Może właśnie o takiej świątyni ciszy pisał Zaruski.

Tatry Zachodnie. Zdjęcie Bartek Muracki