Reklama

Góry Sudawskie – nieznane góry na Suwalszczyźnie

Mikołaj Gospodarek Magazyn Ludzi Gór Na Szczycie

23/03/2026 09:00

Spoglądając na mapę Polski szukamy pasm górskich w południowej części kraju. Już Góry Świętokrzyskie zdają się burzyć ten schemat, ale jeszcze większym zaskoczeniem może być informacja, że góry spotkać można także na północno-wschodnim krańcu Polski. Na skraju Suwalszczyzny znajdują się Góry Sudawskie.

Góry Sudawskie, jezioro wśród trawiastych wzgórz, fot. Mikołaj Gospodarek

W Górach Sudawskich kończą się drogi

Tekst i zdjęcia Mikołaj Gospodarek

Powszechna jest opinia, że to w Beskidzie Niskim można poczuć się jak na końcu świata. A co w takim razie człowiek czuje w Górach Sudawskich? Kończy się tam kraj, region, drogi i zabudowania.

Pofalowany przez lodowiec teren ma bardzo zróżnicowany krajobraz. Dominują w nim wzgórza morenowe, a także charakterystyczne kemy, utworzone w czasie działań lądolodu. Wśród tych łagodnych, w większości trawiastych wzgórz, odnajdziemy wiele jezior. Niektóre z nich bardziej przypominają stawy czy większe kałuże, ale nawet takie małe akweny dodają tej scenerii niezwykłego uroku. Im wyższe wzgórza, tym ciekawsze staje się ich otoczenie.

Reklama

Góry Sudawskie na północno-wschodnim krańcu Polski, fot. Mikołaj Gospodarek

Zobacz także:

Góry Twoim domu i na smartfonie. Zamów prenumeratę Magazynu na Szczycie!

Góry na Suwalszczyźnie

Natura wyrzeźbiła tam wąwozy i jary, do których opadają niewielkie potoki i okresowe rzeki. Jest nawet droga widokowa z Wiżajn do Ejszeryszek, z której podziwiać można Góry Sudawskie. Najwyższy szczyt tego morenowego pasma to Góra Prusaka (250 m n.p.m.). Natomiast w pozostałej ich części możemy być prawdziwymi pionierami. Bezimienne szczyty czekają na zdobycie.

Zobacz także:

Malowniczy wschód słońca w Beskidach

Z pomocą odkrywcom przychodzi niedługi szlak pieszy wytyczony dookoła Wiżajn. Pokonując około 16 km, m.in. przez wsie Krejwiany, Laskowskie, Maszutkinie czy Wiłkupie można zobaczyć fragment całości. Ciekawszym doświadczeniem będzie jednak puszczenie wodzy fantazji. Zdarzyło mi się kilka razy po trawiastym zboczu wędrować do góry, a trud przedzierania się przez zarośla wynagradzały mi zjawiskowo piękne widoki. Szczególnie ciekawe są te ciągnące się na północ, które przedzierają się przez granicę z Litwą i nikną gdzieś daleko na horyzoncie.

Reklama