998 strażaków na Babiej Górze. Akcja „Strażak na Szlaku” rośnie w siłę

Jesteś inicjatorem akcji Strażak na Szlaku. Skąd ta nazwa?

Jestem strażakiem i lubię chodzić po górach. Jestem też dawcą komórek macierzystych. Strażak na Szlaku ma więc równocześnie promować dawstwo i zachęcać do prowadzenia zdrowego trybu życia oraz wędrówek po naszych pięknych, polskich górach. Trzy w jednym.

Jak to się wszystko zaczęło?

Kilka lat temu, gdy zostałem dawcą, postanowiłem promować oddawanie komórek macierzystych i szpiku, więc zacząłem chodzić na górskie wycieczki w mundurze bojowym strażaka. Jako pierwszą - w pełnym umundurowaniu i z podpiętą maską - zdobyłem Śnieżkę. Towarzyszyło mi dwóch kolegów, którzy pomagali nieść i zmieniać butle.

Co wchodzi w skład munduru bojowego? Ile to waży?

To kurtka i spodnie z tak zwanego nomexu - syntetycznego włókna wyjątkowo odpornego na wysoką temperaturę i ogień - oraz hełm. Dodatkowo, na akcje wymagające wejścia w toksyczny dym, zakładamy butlę z powietrzem i maskę. Całość, czyli umundurowanie i butla ważą około 20 kilogramów.

Czyli w butli nie ma tlenu, jak w Himalajach, lecz sprężone powietrze?

Tak, butle z tlenem też mamy, ale w celach leczniczych.

Przeczytaj nowe e-wydanie Magazynu Na Szczycie

Wszedłeś zatem na Śnieżkę oddychając cały czas powietrzem z butli?

Tak, sprężone powietrze w butli wystarcza na około 20 minut, dlatego musiałem wymieniać je po drodze. Wiele zależy też od intensywności wysiłku, treningu i wydolności płuc. Na samym początku jedna butla wystarczała mi w górach na niewiele ponad kilometr. Teraz mam lepszą wydolność i zużywam jedną butlę na 2,5 kilometra. Na Śnieżce opróżniłem cztery lub pięć butli.

Szedłeś wtedy na Śnieżkę tylko dla siebie samego, czy już z jakimś przesłaniem? 

Już z przesłaniem. Przed wyprawą skontaktowałem się z Fundacją DKMS i napisałem o swoich planach. Przysłali mi swoje gazetki, foldery i drobne gadżety, które rozdawałem po drodze. Wchodząc zaczepiałem przeważnie dzieci, które były najodważniejsze i najbardziej zaintrygowane moim widokiem, a potem rozmawiałem z ich rodzicami. Opowiadałem im o Fundacji DKMS. Słyszałem też różne historie na mój temat. Ktoś na przykład był przekonany, że przegrałem zakład i dlatego muszę męczyć się w tym stroju... (śmiech). Wszystkie reakcje były jednak pozytywne, więc nie wahałem się, gdy kolega podpowiedział mi wejście na Rysy.

Tam, o ile pamiętam, była Was większa grupa.

23 osoby, które zgłosiły się przez mój profil. Wchodziliśmy na Rysy w umundurowaniu bojowym i z butlami, lecz bez masek, bo to byłby już zbyt duży wysiłek. Ciężar, który dźwigaliśmy miał być symbolicznym znakiem naszej empatii dla chorych - symbolicznym, bo my zmagaliśmy się z naszym ciężarem przez kilka godzin, a oni przez wiele lat. Z tamtej, pierwszej tatrzańskiej ekipy do dziś osiem osób stanowi filar kolejnych akcji, które zorganizowałem.

A kolejne było wejście na...

Świnicę. Tam było nas już 80, w tym kadeci ze Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie. Towarzyszyli nam też pracownicy Fundacji DKMS, którzy na Kasprowym Wierchu otworzyli punkt zbiórki zgłoszeń do bazy dawców komórek macierzystych i szpiku. Po Świnicy próbowaliśmy wejść na Giewont.

Próbowaliśmy? Czyli nie udało się?

Niestety. Pogoda pokrzyżowała nam plany, doszliśmy tylko do schroniska na Hali Kondratowej i na tym poprzestaliśmy, bo zaczęło grzmieć. Postanowiłem więc zakończyć tę akcję, która i tak była udana, bo uczestniczyło w niej ponad 200 osób. Bezpieczeństwo jest ważniejsze od realizacji planów. Nie chciałem narażać ani nas, ani ratowników, którzy być może musieliby przyjść nam z pomocą. Nota bene: właśnie przez wzgląd na bezpieczeństwo organizuję nasze wejścia latem, a nie zimą, gdy ryzyko wypadku jest o wiele większe. Bezpieczeństwo jest priorytetem dla straży. Może kiedyś wrócimy na Giewont, ale na pewno nie tak liczną grupą, jaką tworzymy obecnie.

...