Schronisko to nie tancbuda. Przehyba od kuchni

Zarządza Pan schroniskiem od blisko trzech lat. Skąd pomysł na prowadzenie takiego obiektu?

Przyjmijmy, że jest to średnia wypadkowa sportowej dziecięcej kindersztuby, wakacyjnych tygodni spędzonych na Hali Łabowskiej czy Jaworzynie Krynickiej i pracy zawodowej związanej ze schroniskami. Co przeważyło ostatecznie? Do dzisiaj nie wiem.

W jakim stanie przejął Pan schronisko? Co trzeba było zmienić? W internecie, jak i w środowisku górskim, pojawiają się głosy, że na Przehybie nastały lepsze czasy.

Zastaliśmy je w bardzo dobrym stanie porządkowym, natomiast w nieco gorszym stanie technicznym. Najpierw więc przeprowadziliśmy najbardziej pilne prace, a później zaplanowaliśmy konieczne remonty. Dziś mamy więc nowe ogólnodostępne sanitariaty, za nami też kompleksowa termoizolacja południowej strony schroniska z nowym dachem. Wyremontowaliśmy wszystkie pokoje na drugim piętrze, są też nowe korytarze i wiata widokowo-koncertowa. Wykonaliśmy również wiele innych prac, których turyści nie widzą. W tak krótkim czasie zrobiliśmy wszystko dzięki współpracy ze spółką Schroniska i Hotele „Karpaty” Nowy Sącz. Bardzo nam miło, że praca całego naszego zespołu jest zauważalna i idziemy w dobrą stronę.

Przeczytaj nowe e-wydanie Magazynu Na Szczycie

Jednak Przehyba to nie tylko ludzie, ale też popularne w serwisach społecznościowych mruczki. Skąd się wzięły i jak żyją koty na szczycie?

To darowane z dobrego serca rodzeństwo. Ona Dzika, on Złamas - z racji złamanego od początku ogonka. Nieodzowni pomocnicy w utrzymaniu porządku z nieproszonymi małymi intruzami z zewnątrz. W wolnej chwili, w zależności od pory roku, nieobecni w budynku lub wciąż wylegujący się na jadalni, nierzadko będąc gośćmi w pokojach czy namiotach. Dołączył do nich też trzeci kompan - Lolek, troszkę większy owczarek niemiecki. Dogadują się ze sobą.

Co jest dziś największym wyzwaniem dla polskich schronisk górskich: koszty utrzymania, przepisy, duże oczekiwania turystów, a może brak rąk do pracy?

Koszty zawsze były, są i będą, a naszą rolą jest tak gospodarzyć, by je pokryć. Przepisy, biurokracja i papierologia odbierają czasami moce. Natomiast turystyczna różnorodność wymagań od „ja tylko na glebę” do „pięciu gwiazdek i ultra exclusive” już nas nie dziwi. Próbujemy spełnić te oczekiwania, uświadamiając jednocześnie „gościom VIP” - bo turystom nie trzeba - że to górskie schronisko PTTK i taksówka tu nie kursuje.

Z rękami do pracy - jak wszędzie - łatwo nie jest. Tym bardziej, że najwięcej zajęć jest w weekend, a nie każdy chce wolny poniedziałek za niedzielę. Na razie nie mogę narzekać. Zespół działa jak „niezawodny szwajcar”, który czasem tylko musi zazgrzytać i idzie dalej.

Jak wygląda logistyka funkcjonowania takiego schroniska jak Przehyba? Myślę np. o zaopatrzeniu, ogrzewaniu czy zimowym utrzymaniu? 

Zmienia się to zgodnie z porami roku i łaskawością zimy. W klimacie, gdzie kotłownia odpoczywa trzy miesiące w roku, logistyka w 100 procentach zależy od możliwości transportowych. Pomimo asfaltu pod kołami zimą niewiele to daje, ale w pozostałym okresie nie możemy narzekać. Generalnie do września wszystko musi być u góry i to ze sporym zapasem, bo opał czy materiały budowlane mogą tu ponownie wjechać czasami dopiero w maju następnego roku.

...